گوهر ( 1314 ) محمّد حسين گوهرزاى ، كه تخلّص « گوهر » را از نام خانوادگى براى شعر خود برگزيده است ، در بيست و دوم آبان‌ماه سال 1314 شمسى در شهر تبريز از مادر زاد . تحصيلات ابتدايى و دورهء متوسّطه را در زادگاه خود به پايان رسانيد ، ازآن‌پس در سال 1339 به استخدام وزارت راه درآمد و در راه‌آهن مشغول كار شد و سرانجام در آبان‌ماه سال 1359 بازنشسته گرديد و هم‌زمان با خدمات ادارى ، به‌عنوان رئيس هيئت سوار كارى استان آذربايجان شرقى انجام‌وظيفه مىكرد . گوهرزاى در سال 1343 تذكره‌اى دربارهء شعراى آذربايجان به نام « نغمه‌هاى تبريز » چاپ و منتشر كرد و تاكنون نيز چندين مجموعهء شعر به نام‌هاى « گلزار عشق » ، « گل‌هاى صباحت » ، « پرهاى شكسته » و « يارى و يادى » از وى طبع و نشر گرديده است . گوهر شاعرى غزل‌سراست و در اين زمينه از استعداد و قريحهء خوبى برخوردار است ، نمونه‌هاى زير از نظم اوست : انتظار بگو از من ، تو اى پيك سحر ، جانانهء ما را * كه همچون مه صفا بخشد شبى كاشانهء ما را به راه انتظارش ديده بر درمانده‌ام شايد * زند از مهر ، آن مه ، حلقه بر در خانهء ما را ز دست ناله شبگير دل دارم شكايت‌ها * كه در هر بزم افشا مىكند افسانهء ما را